เที่ยงวันหนึ่งผมกำลังนั่งหงุดหงิดอยู่บนแท็กซี่
(ไม่ได้ขึ้นไปนั่งบนหลังคานะฮะ เขาต้องเรียกยังไงล่ะ ‘ใน’ แท็กซี่ เหรอ?
ผมเป็นคนไม่แม่นเรื่องบุพบทเท่าไหร่เลย ต่อ แก่ แด่ กับ ยิ่งแล้วใหญ่ ต้องแก้ไข)
รถติดมาก อากาศก็ร้อนมาก และผมก็รีบมาก
จะลงตอนนี้ก็คงหามอเตอร์ไซค์ไม่ได้อยู่ดี
ก็เลยต้องนั่งหน้าตูดอยู่อย่างยอมรับชะตากรรม
พี่คนขับเปิดวิทยุ ซึ่งทำให้บรรยากาศดีขึ้น
ปกติผมไม่ถูกจริตกับเพลงลูกทุ่ง
แต่ในสถานการณ์นี้ผมว่ามันเหมาะมาก
เพลงเฟดจบ ดีเจสาวเริ่มเจรจา
ผมว่าเธอมีเสียงน่าฟัง แต่มีสำเนียงที่น่ารำคาญ
ทำไมต้องปรุงแต่งและดัดจริตให้ดูมีสไตล์ขนาดนั้น
ซึ่งฟังดูก็รู้ว่ามันไม่ใช่ของจริงของเธอเลย
เรื่องของสไตล์นี่ผมว่ามันต้องมีของมันเองโดยธรรมชาติ
ไม่สามารถ fake กันได้นะ
ได้ยินดังนั้นผมก็แบบว่า อีนี่หุบปาก -*-
แต่นอกจากจะไม่หุบแล้ว เธอยังอ้ามากขึ้น
โดยการเรียกสายคนฟังให้มาขอเพลงกันหน้าไมค์
สายที่รออยู่เป็นผู้ชายเสียงเศร้าและเบาคนหนึ่ง
เขาขอเพลงเศร้าแต่ดังเพลงหนึ่ง
น้องดีเจสาวชวนคุยอย่างร่าเริงมากจนน่าตบ
เฮ้ย มึงฟังเสียงเขาหรือเปล่าว่าเศร้าปานนี้
สักพักเธอคงรู้ตัว
พยายามกลับลำทำคะแนนโดยการชวนคุยถึงความรักของพี่คนฟัง
ซึ่งถามคำก็ตอบไม่ถึงครึ่งคำ อ้ำอึ้ง อึกอัก
“ผมพูดไม่เก่งครับ” พี่คนฟังยังคงพูดเบาๆ
ในใจผมท่องแต่คำว่า ‘พอแล้ว… พอแล้ว…
ตัดสาย… ตัดสาย…
เข้าเพลง… เข้าเพลง… เข้าเพลงซีว้อย…’
ไม่มีซะล่ะครับ อีน้องดีเจยังคงพยายามต่อไป
ผมเข้าใจเจตนานะว่าอยากปลอบใจให้หายเศร้า
แต่ที่ไม่เข้าใจคือ เธอคิดว่าตัวเองมีอิทธิฤทธิ์มาจากไหน
ถึงจะสามารถรักษาแผลใจกันได้โดยการคุยโทรศัพท์กันเดี๋ยวเดียว
และในขณะที่ผมกำลังจะจึ๊กปากด้วยความเหลืออด
เธอก็ทำในสิ่งที่ผมคาดไม่ถึง…
เธอสลัดสำเนียงกรุงเก๋ๆ ของเธอทิ้ง
แล้วเว้าอีสานครับ!!!
โอ้ ผมรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบถึงกับเปลี่ยนสีกันเลยทีเดียว
เชื่อไหมครับว่าพี่คนฟังกลับกลายเป็นคนละคนกับตอนต้นในพริบตา
เสียงเขาเศร้าเหมือนเดิม แต่เสียงดังขึ้น
พูดด้วยก็พูดด้วย ถามไปก็ตอบกลับ
ผมคิดถึงเพื่อนรุ่นน้องของผมคนหนึ่ง
เจอกันใหม่ๆ มันพูดน้อยจนผมนึกว่ามันเป็นใบ้
แต่มารู้ทีหลังว่าที่ไม่อยากพูดกับใครเพราะอายสำเนียงถิ่นครับ
พี่คนฟังรายนี้ก็คงไม่ผิดกัน
ได้พูดออกวิทยุก็น่าตื่นเต้นพออยู่แล้ว
ไหนจะพูดสำเนียงกลางไม่ชัด ไหนจะอกหัก
แล้วยังมาเจอดีเจสำเนียงดูดีมีการศึกษาโยนมุขใส่อุตลุด
เป็นผมผมก็ใบ้แดกเหมือนกัน
ฉับพลันความเครียดในรถแท็กซี่ก็หายไปหมด
ผมนั่งยิ้มไปจนถึงจุดหมายปลายทาง
นึกรักดีเจสาวคนนั้นขึ้นมาอย่างจัง
เสียงใสๆ และสำเนียงอีสานของเธอเข้ากันได้ดีอย่างน่าชื่นใจ
ผมไม่ได้เป็นคนหน้าสื่อ แต่ผมดูแล้วผมก็ว่ามันเหนื่อยนะ แถมยังต้องอาศัยไหวพริบมากมาย
ถ้าข้อผิดไม่ได้ร้ายแรงมากมาย ผมก็ยังฟัง และดูไปเรื่อยๆครับ ถ้าไม่ชอบก็แค่เปลี่ยนคลื่นหรือช่องก็พอแล้ว
ส่วนเรื่องสำเนียง คงต้องโทษความเป็นไปของสังคม ที่ดูถูกกันด้านนี้ล่ะครับ ผมว่าคนกรุงเนี่ยพูดได้น้อยสุดแล้ว คนจังหวัดอื่นพูดได้ทั้งท้องถิ่นและภาษากลาง คนกรุงพูดภาษาเหนือใต้มีน้อยนา
#1 By คนธรรมดา on 2008-04-09 19:28