Keep it brief...

ผมว่ามันไม่จริงเลย... ไอ้ที่ว่าทำตัวให้ยุ่ง

จริงอยู่ว่ายุ่งแล้วจะได้ไม่มีเวลาไปคิดมาก

แต่อะไรที่มันค้างคามันก็ไม่ได้หายไปไหนสักหน่อย...

ความสุขกับความเศร้าเราทำให้มันสมดุลกันได้

ลองมองไปข้างๆตัวเองสิ

บางทีอาจมี "คนอร์" ก้อนใหญ่ แบ่งให้อยู่นะ

หมาใช้วิธีครึ่ง/ครึ่งครับพี่

ทำงานให้ตาย ออกกำลังให้หายบ้า แล้วก็พักให้ลืมโลกไปเลย

รับรองหายเซ็งครับ

(ปล.บางทีปัญหาก็อยู่ที่น้ำแกงนะครับ ถ้าเป็นแบบนั้นแนะนำให้วิดน้ำออก แล้วกินก๋วเตี๋ยวแห้งแทน อาจจะช่วยได้บ้าง )

ลองไปเที่ยวแบบลุยๆครับ
เป็นการเพิ่มน้ำซุปได้เป็นอย่างดี

มีอีกทางคือเทน้ำทิ้งครับ reset ชีวิตกันไปเลย
แต่ทำยากไปหน่อย

ปกติผมจะว่างจนฟุ้งซ่านมากกว่า
จริงๆ คือทำอะไรไม่ได้ ได้แต่รอๆๆๆๆ
เพราะถึงเวลา มันก็ผ่านไปเหมือนกันครับ

มีคนเคยบอกว่า ถ้าไม่รู้ว่าต้องทำยังไง ก็ไม่ต้องไปทำอะไรกับสิ่งที่มันเกิดขึ้น เพราะว่าการตัดสินใจ หรือ คิดอะไรบางอย่างในภาวะอารมณ์แบบนั้นมันอาจจะทำให้แย่ลง
ก็เคยลองไม่ทำอะไร เพราะไม่รู้ว่าต้องทำอะไร ทำยังไง แล้วก็ดำเนินชีวิตไหลไปตามกระแสของเวลา ของงาน ของการรับผิดชอบไปวันวัน พอถึงจุดหนึ่งจะรู้เองว่า ทางออกมันอยู่ตรงไหน หรือ จะปล่อยให้กองอยู่ที่เดิม
อยากทำอะไรก็ทำ จะเหงา จะเหนื่อย จะเฉย สุดท้ายก็เราคนเดียว..ชิวกับชีวิตตัวเองในบางครั้งคงจะดี

บางทีก็เลือกไม่ได้นะครับ คือไม่ได้อยากทำตัวให้ยุ่ง แต่มันจำเป็นต้องยุ่งเองเป็นต้น

แต่จากความรู้สึกผมเอง พวกคำพูดประมาณว่าเรียนรู้ที่จะอยู่กับความเหงา (โอ้ก!) หรือทำงานยุ่งแล้วลืมเหงา มันเหมือนจะได้ผล เพราะคนที่พูดมันหายเหงาไปแล้วหรือพยายามปลอบใจตัวเอง ในทางกลับกัน มันไม่ได้ผลก็เพราะเรายังเหงาอยู่มากกว่า